Do ciasta na leniwe sypię 1 łyżkę. Są mięciutkie jak poduszeczki i rozpływają się w ustach

Każdy by chciał, by jego leniwe były miękkie, ale zarazem zwarte i sprężyste. Niestety, pierogi mogą się rozpadać, jak i okazać się twarde, a wręcz gumowate. Taki problem miałam nieraz, gdy korzystałam z klasycznego przepisu. Do czasu, gdy sięgnęłam po dodatek stosowany w innych kluskach.

Dlaczego pierogi leniwe są twarde?

Głównym źródłem tego problemu jest użycie nadmiaru mąki pszennej. Gdy masa wychodzi wilgotna i mało zwięzła, wiele osób dosypuje więcej i więcej. Niestety, zawarty w niej gluten mocno utwardza ciasto, zwłaszcza przy zbyt długim mieszaniu. Takie pierogi nie są też mocno serowe, tylko bardziej mączne.

Do tych zmagań często przyczynia się nienajlepszy twaróg. Nie powinien być wodnisty, a na pewno nie nadaje się mielony z wiaderka. Polecany wybór to ten z klinka lub kostki, półtłusty bądź tłusty. Odciskam go z serwatki, by był jak najsuchszy, po czym mielę samodzielnie. Następnie ważnym krokiem jest jego dokładne schłodzenie, bo mieszanka staje się wtedy bardziej zwarta.

Warto nie popełnić również błędu ze zbyt dużą liczbą jajek. Na ćwierć kilo sera wystarczy jedno, bo większy udział daje sztywną konsystencję. W recepturze jest jeszcze jeden niezwykle pomocny składnik, który stosuję za każdym razem.

Tak robię mięciutkie kluski leniwe

Moim sekretnym dodatkiem do masy na te pierogi jest zwykła mąka ziemniaczana, która zastępuje część pszennej. To produkt, bez którego nie powstaną prawdziwe kluski śląskie, ale świetnie działa także w innych. Ma doskonałe właściwości chłonące wodę i pomaga zmiękczyć ich strukturę. We wspomnianej potrawie bierze się jej sporo, ale tu wystarczy łyżka na 0,25 kg twarogu. Tylko w rzadkich przypadkach trzeba wsypać dwie.

Po zagnieceniu wszystkiego razem dalsze czynności są standardowe – dzielenie na części, formowanie wałeczków i krojenie pod skosem. Leniwe wrzucam małymi partiami na osolony wrzątek i gotuję przez 2-3 minuty od wypłynięcia. Woda nie powinna jednak mocno bulgotać, by nie uszkodzić delikatnego ciasta.